บทที่ 11 10 - รับน้อง

รับน้อง

ผ่านมาสามเดือนแล้วของการเป็นนักศึกษาอย่างเต็มตัวของทั้งคู่ วันหยุดและเวลาแทบจะไม่มี แถมยังไม่มีเวลาได้ไปไหนเลย แม้กระทั้งกลับบ้านไปหาลูกก็ยังไม่มีแม้แต่เวลาพัก เพราะพึ่งจะเปิดภาคเรียนใหม่ แถมยังต้องเตรียมตัวไปเข้าค่ายจิตอาสาที่ต่างจังหวัดอีก ที่จัดกิจกรรมรับน้องกับทางของมหาวิทยาลัยเป็นบางสาขาเท่านั้น ที่รุ่นพี่ได้จัดขึ้นมารุ่นต่อรุ่น เพื่อสานสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้องในทุกๆปีของการเปิดภาคเรียนใหม่

“เธอจะไม่ไปก็ได้น่ะ เพราะต้องพักค้างแรมด้วยตั้งสามวันสองคืน” พจีพัฒน์พูดขึ้นเมื่ออยู่กันที่คอนโดฯตามลำพัง เพราะทราบมาว่าหญิงสาวลำบากใจมากพอสมควรที่ไปครั้งนี้ต้องพักค้างแรมด้วย

“หริ่งจะไปค่ะ หริ่งอยากมีส่วนร่วมในกิจกรรมครั้งนี้ด้วย คุณพีทก็ทราบดีนี้ค่ะ คนอย่างหริ่งไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว” หญิงสาวตอบออกมาทันที โดยไม่ได้คิดอะไรให้ยุ่งยาก เพราะถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเรียนเธอมักจะเต็มที่อยู่เสมอ

“ตามใจเธอก็แล้วกัน แต่จำเอาไว้น่ะ ห้ามกินอะไรมั่วเป็นอันขาด รู้ว่าตัวเองเคยผิดเคยแพ้อะไร เลี่ยงได้ก็เลี่ยง เพราะหากเธอเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะเดือดร้อน พ่อได้เอาฉันตายแน่” พจีพัฒน์สั่งการขึ้นมาทันที เพราะหญิงสาวทานอะไรจะต้องระวังมากขึ้นกว่าเดิม เพราะตั้งแต่ที่คลอดลูกมา ของที่ชอบกลับทานไม่ได้เหมือนเช่นเคยที่ผ่านมา

“ทราบแล้วค่ะ” หญิงสาวรับปากออกมาทันที

“ไปเตรียมตัวได้แล้ว เก็บเสื้อผ้าและก็อย่าลืมของใช้ที่จำเป็นด้วยล่ะ” ร่างสูงเอ่ยบอกอีกครั้ง พร้อมกับสั่งการอย่างละเอียดอีกที

“ทราบค่ะ” หญิงสาวรับคำแล้วเดินเข้าไปในห้องของตัวเองทันที เพื่อเตรียมสิ่งของ และสัมภาระที่จำเป็น ที่จะต้องไปค้างแรมในครั้งนี้ด้วย

มหาวิทยาลัย KK

“ปีหนึ่งไปขึ้นรถกับรุ่นพี่ปีสามนะครับ ส่วนรุ่นพี่ปีสอง มีนักศึกษาเยอะต้องแยกไปอีกคันครับ” รุ่นพี่ปีสาม ที่เป็นผู้นำจัดกิจกรรมในครั้งนี้ พูดสั่งการขึ้นมา เมื่อทุกคนมาถึงจุดรวมตัวกันเป็นที่เรียบร้อยจนครบแล้ว

ในการจัดกิจกรรมในครั้งนี้ จะไปเฉพาะนักศึกษาปีที่ 1-3 เท่านั้น และเป็นบางคณะของบางสาขาด้วย แล้วแต่ผู้นำของแต่ละสาขานั้นๆว่าจะไปที่ไหน

ทุกคนจึงทยอยกันเดินไปขึ้นรถตามคำสั่งที่รุ่นพี่ได้จัดแจงไว้ให้ อย่างไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งอะไรเลยแม้แต่น้อย

“ให้พี่ช่วยไหมครับ หรีดหริ่ง” ธันวา แฟนหนุ่มของไลลา ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพีรดานั้นเอง พูดขึ้นเมื่อครั้งนี้ได้ไปร่วมคันเดียวกันกับเธอ แต่ต้องแยกกันไปคนละคันกับไลลา

“ไม่ต้อง เธอเป็นคนของผม ผมดูแลเองได้ พี่เอาเวลาไปดูแลแฟนพี่จะดีกว่านะ” เสียงเข้มดังออกมาเสียก่อน เมื่อเดินมาถึงที่รถพอดี แล้วแย่งเอากระเป๋าของพีรดาไปถือเอาไว้ แล้วยกขึ้นเก็บไว้ให้ทันที

“หว่า...เผอิญว่าปีสองไม่ได้ไปคันนี้เสียด้วยสิ น่าเสียดายจัง” ธันวาเอ่ยขึ้นเชิงหยอกล้อกับพจีพัฒน์ขึ้นมาทันที

พจีพัฒน์ไม่เอายตอบโต้อะไรออกมา เดินถือกระเป๋าของพีรดาเดินขึ้นรถไปทันที โดยไม่ได้รอหญิงสาวที่กำลังมองหาเพื่อนเลยแม้แต่น้อย

“พีทเราขอนั่งด้วยได้ไหม” ณิชา เพื่อนร่วมรุ่นในห้องเดียวกัน ซึ่งแอบชอบ หรือแอบมีใจให้กับพจีพัฒน์ตั้งแต่แรกเห็นที่เข้ามาศึกษาที่นี่

“แต่...” พจีพัฒน์กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ

“พอดีที่เต็มหมดแล้วน่ะ” ณิชานั่งลงก่อนทันที โดยที่พจีพัฒน์ไม่ทันจะได้เอ่ยอนุญาต แล้วหาเหตุผลมาอ้างอีกที

“...” พจีพัฒน์ได้แต่นั่งอยู่เงียบๆ ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

พีรดาที่กำลังเดินขึ้นรถมา สายตามองไปเห็นตรงที่พจีพัฒน์มีคนนั่งอยู่ด้วยแล้ว สายตาก็มองหาที่ว่าง กลับไม่มีที่ว่างเหลือให้เธอเลย เพราะเธอมัวแต่รอเพื่อน เลยทำให้ขึ้นช้า

“น้องหรีดหริ่งมานั่งที่พี่ก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปนั่งข้างหน้ากับโชเฟอร์แทนเองครับ” เป็นธันวาที่พูดขึ้นมา และเสียสละขึ้นมาแทนเอง

“เอ่อ...ขอบคุณค่ะ” เมื่อไม่อาจที่จะปฏิเสธอะไรได้ พีรดาจึงต้องได้แต่ขอบคุณ แล้วนั่งลงในตำแหน่งที่ว่างทันที

เมื่อทุกคนนั่งประจำที่กันครบแล้ว รถได้เคลื่อนตัวออกทันที ตามจุดหมายปลายทางที่ต้องการ

พจีพัฒน์ลุกขึ้นจากที่จองตัวเอง แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังที่ที่มีพีรดานั่งอยู่กับชายหนุ่มรุ่นพี่ทันที

“ขอโทษครับ รุ่นพี่ เราเปลี่ยนที่กันได้ไหม พอดีผมไม่ชินที่น่ะ” พจีพัฒน์สะกิดรุ่นพี่ พร้อมกับเอ่ยขึ้นมาทันที เมื่อเดินมาถึง

พจีพัฒน์นั่งลงยังตำแหน่งที่รุ่นพี่ปีสามลุกขึ้นไปหมาดๆ ทันที อย่างรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมากว่าตอนแรกนิดหน่อย

“คุณพีทมาได้ยังไงกัน...” พีรดาถามขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าคนมี่นั่งข้างเธอตอนนี้เป็นใคร

“บอกกี่ครั้งแล้ว ว่าอยู่ข้างนอกห้ามเรียกฉันแบบนี้” เสียงเข้มพูดออกมาทันที

“...” พีรดาเงียบเม้มปากแน่นทันที พร้อมกับขยับเข้าไปชิดขอบหน้าต่างโดยไม่ได้พูดอะไร แต่กลับมองหน้าของพจีพัฒน์นิ่ง

“มองอะไร” เสียงตวาดถามขึ้นด้วยความสงสัยที่หญิงสาวเอาแต่มองเธอ

“เปล่า...แค่แปลกใจทำไมถึงมานั่งตรงนี้ได้” พีรดาตอบออกมาตามความคิดของของตัวเอง

“ก็เดินมาขอเปลี่ยนที่น่ะสิ ถามแปลกๆ” พจีพัฒน์พูดออกมาตามตรง

“เปลี่ยนทำไมกันค่ะ...มีแต่คนอยากอยู่ใกล้กับคนสวยๆแบบณิชากันทั้งนั้น คุณโชคดีกว่าเพื่อนคนอื่นๆเสียด้วยซ้ำ ดูๆแล้วก็เหมาะสมกันดีนะค่ะ” พีรดาแกล้งเอ่ยแซวชายหนุ่มออกไป เพราะเพื่อนผู้ชายต่างก็อยากเข้าใกล้ สานสัมพันธ์กับณิชากันทั้งนั้น

“หริ่ง! ฉันพ่อของลูกเธอน่ะ” เสียงเข้มพูดดังขึ้นมาทันที พร้อมกับจ้องมองไปที่ใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งข้างๆอย่างเอาเรื่อง

“แล้วคุณจะเสียดังทำไม ก็เป็นแค่พ่อของลูกนี้ค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่านี้เสียหน่อย” พีรดารีบยกมือขึ้นปิดปากชายหนุ่มทันที ที่พูดเสียงดังขึ้นมา

“ฉันไม่เถียงกับเธอหรอก ถึงแล้วก็ปลุกด้วย...ฉันจะนอน” พจีพัฒน์ เมื่อเริ่มเห็นว่าคนบนรถเริ่มมองมาที่เขาและเธอก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที พร้อมกับใส่หูฟังที่หูทั้งสองข้างเอาไว้ แล้วปิดตาลงทันที

เมื่อรถเดินทางมาถึงที่จุดหมายตามต้องการ ทุกคนจึงต้องต่างคนต่างเดินเข้าไปยังที่พักที่ทางสถานที่แห่งนี้ได้เตรียมไว้ให้ แต่แค่ต้องแยกฝั่งผู้ชายและผู้หญิงออกให้อยู่คนละฝั่งของพื้นที่ เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายที่จะตามมา